Podróż obcego z Polski na Śląsk

Victor Zadik Honorius, mieszczanin z Leszna, w 1784 roku wybrał się w podróż leczniczą do Jemielna, gdzie znajdował się ośrodek wodolecznictwa. W 1756 r. badaniem składu tamtejszych wód zajmował się m.in. leszczyński lekarz Ernst Jeremias Neifeld, który publikował prace naukowe z zakresu hydroterapii, popularyzując podróże do tej miejscowości. Podróż z Polski na Śląsk to fragment relacji podróżniczej V. Z. Honoriusa, który ukazał się w 1786 roku na łamach „Journal von und für Deutschland” („Magazyn o Niemczech i dla Niemiec”). Pierwotnie autor zakładał publikację narracji z całej podróży, jednakże z nieznanych powodów wydano jedynie fragment dotyczący pobytu w Górze i nie zrealizowano zapowiedzi odnoszących się do dalszych części. Podróż z Leszna do Góry, która odbyła się w zaledwie 12 lat po I rozbiorze Rzeczpospolitej, wymagała przekroczenia granicy państwowej, stąd też była warta tego, by o niej opowiedzieć. V. Z. Honorius opisuje rozwój Góry po jej przejściu w granice Prus, podaje mnóstwo interesujących szczegółów z życia miasta, czyniąc to jednak jako „wolno urodzony Polak”. Relacja podróżnicza jest zatem równocześnie zapisem rzeczywistości górowskiej, jak i pogranicznej tożsamości Leszna z końca XVIII wieku.