Tańczę Derwiszem

SZKIC DO PORTRETU SABINY K.

Ta poetka chodzi

w płaszczu z nocnych włosów

Księżyc zmieszał się w nich z mrokiem

Oczy ma wilgotne jak źrenice latarni

Poruszone wzruszeniami

Słowa układa w pocałunki

ptaków na niebie

wiatrem pieszcząc zieloną sierść ziemi

Pomaga wyrosnąć ludziom jak słowa

Słowom jak ludzie

W linie papilarne Stwórca wpisał

Jej serce

By mogła ucudowiać codzienność

                                          Jacob Kotowski